*با سلام و درود به مهمانان عزیز و کاربران گرامی وبلاگ#مهرزاد، ضمن عرض ادب و احترام، این صفحه به منظور اطلاع رسانی و برای نشر آگاهی و در جهت غنی سازی می باشد، خواهشمند است، هر گونه پیشنهاد یا انتقاد را به مدیر سایت بفرمایید. کار ما، با لبخند شما، کامل تر می گردد.

جلیل زندی متولد ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۰ و درگذشته ۱۲ فروردین ۱۳۸۰، می باشد. او سرتیپ دوم خلبان اف 4 فانتوم ۲ و اف 14 تامکت نیروی هوایی ارتش ایران و دوره ای هم، معاون طرح و برنامه آن نیرو بود.

او را به‌عنوان یکی از موفق‌ترین خلبانان در نبردهای هوا به هوا و درگیری جنگی معرفی می‌کنند و همچنین مطابق سوابق رزمی در جنگ هوایی، او به‌عنوان یکی از موفق‌ترین تک‌خال‌های ایرانی می باشد.

اف ۱۴ تامکت، جنگنده افسانه‌ای و قدرتمند آمریکایی، که در اصل برای دفاع در برابر بمب‌افکن‌های شوروی طراحی شده بود.
تامکت به خاطر نقش پر رنگ محافظت از ناوگان دریایی آمریکا، در برابر جنگنده‌های دشمن، به‌طور گسترده‌ای شناخته شده است.  

این هیولای جنگنده در آخرین سال‌های حضور خود در ناوگان ایالات‌متحده، تغییر کاربری داده و تبدیل به سلاحی ویژه شد.

در دهه ۱۹۹۰، اف ۱۴ تامکت، تبدیل به سلاحی ویژه و یک بمب‌افکن سبک و دقیق شد که به آن لقب BombCat را می‌دادند.

BombCat به‌ عنوان یک نسخه اصلاح‌شده اف 14، مجهز به سیستم‌های اویونیک پیشرفته و سامانه جستجوگر ارتفاع پایین و سامانه هدف‌گیر فروسرخ در شب، بود، که امکان حمل بمب و مهمات با هدایت دقیق را فراهم می‌کرد.

علیرغم قابلیت‌های پیشرفته، عمرمفید بمب کت کوتاه بود و آخرین مأموریت‌های آن قبل از بازنشستگی در سال ۲۰۰۶ در یوگسلاوی و خاورمیانه انجام شد.

این جنگنده مشهور نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا، پس از جنگ تحمیلی ایران و عراق و همچنین جنگ اول خلیج فارس بین عراق و آمریکا، به دلیل نگرانی از رسیدن قطعات یدکی و موتوری آن به دست نیروی هوایی ایران و همچنین، هزینه‌های بالای نگهداری منجر به بازنشستگی پیش از موعد شد.

هنگامی که F-۱۴ تامکت، F-۱۵ ایگل و F-۱۶ فایتینگ فالکن به آسمان رفتند، زرادخانه هوایی آمریکا بسیار قدرتمند شد و صعود ارتش ایالات‌متحده به برتری هوایی را می‌توان به معرفی ایت سه  جنگنده در دهه ۱۹۷۰ نسبت داد.

پلت فرم F-۱۴ را می‌توان به اواخر دهه ۱۹۵۰  و اوایل دهه 1960 ارتباط داد، زمانی که نیروی دریایی ایالات‌متحده برای اولین بار به دنبال یک جنگنده دوربرد و با استقامت بالا برای کمک به مأموریت خود در دریا و فراتر از آن بود.

به‌طور خاص، ارتش آمریکا، جنگنده‌ای را می‌خواست که بتواند از گروه‌های ناوگان دریایی، در برابر جنگنده بمب‌افکن‌های شوروی دفاع کند. در نهایت، تامکت به‌عنوان محصول برنامه آزمایشی جنگنده تاکتیکی، برای ایجاد یک راه‌حل مشترک مقرون‌به‌صرفه به میدان آمد و پدیدار شد.

تامکت چندین پیشرفت را نسبت به پیشینیان خود داشت، از جمله مجموعه بال های متغیر و توانایی حمل رادار دوربرد AWG-۹ علاوه بر آن دارای موشک‌های دوربرد AIM-۵۴ فونیکس بود.

با این حال، نیروی دریایی تصمیم به تغییر کاربری بدنه هواپیما گرفت. تامکت های جدید و بهبودیافته به سیستم LANTIRN مجهز شدند. حتی با این پیشرفت‌ها، عمر Bombcat در خدمت کوتاه بود.

نیروی دریایی ایالات‌متحده در سال ۲۰۰۶ نسخه F-۱۴B را به همراه سایر انواع تامکت‌ها بازنشسته کرد، البته بمب کت در مأموریت‌هایی علیه یوگسلاوی و خاورمیانه قبل از بازنشستگی، شرکت کرد.